Kafamda Dagur Kari imajları, Gezici Gazete'deki “son yıllarda çekilen en iyi İzlanda filmi” ibaresine takılarak bilet almıştım filme. Volkan (Eldfjall) patlayan yanardağ silüetinde şehir görüntüleriyle açılıp, gerçek anlamıyla volkan mevzusuna pek dönmeyen, başlığını daha metaforik olarak taşıyan -afişinde uzaklardaki dağa bakan kendisi de dağ gibi Hannes'i düşünürsek- emeklilik, yaşlılık, hastalık, aile bağları ve varoluş temalı şairane bir film. Filmlerden pek bir alışık olduğumuz İskandinavya'lı olma hali üzerinden aslında daha evrensel olan duygulara da hitap eden hikayesini telaşa kapılmadan, sade, olgun bir sinematografi ve kurguyla anlatıyor. Aslında bu sebepten herkesin ilk tercihi olmaktan uzak diyebiliriz. Aksi tavırları sebebiyle çocuklarıyla arası bir türlü iyi olmayan 60'lı yaşlarındaki Hannes'in, yıllardır çalıştığı işinden emekli olması üzerine düştüğü boşluk, bozulan teknesi ve hastalanan eşiyle beraber yaşadığı dönüşüm, bol sigara dumanıyla beraber hayatında böylesine bir karakterden izler bulan izleyicileri etkileyebilir, bende yoğun hisler uyandırmadı açıkçası. Filmin festival sirkülasyonu dışında, ülke sinemalarında gösterim alanı bulması güç görünüyor. Daha güçlü bir duygulanımı, çok daha kısa sürede yaratan Moodysson kısası Talk'u (Bara prata lite, 1997) aklıma getirdi, biraz da dedeyle torun ilişkisine dair birkaç naif sahne bıraktı.
Categories:
izlanda sineması
0 comments:
Yorum Gönder